Youmag.gr
Διήγημα: Αποσκευές στα αζήτητα Διήγημα: Αποσκευές στα αζήτητα
της Θωμαΐδας Καλαντζή * “Άφιξη της Egypt Air από Αλεξάνδρεια,  αριθμός πτήσης 563”. Ώρα 07.15 μ.μ. Βγήκε από την τουαλέτα και κατευθύνθηκε προς τις... Διήγημα: Αποσκευές στα αζήτητα

της Θωμαΐδας Καλαντζή *

“Άφιξη της Egypt Air από Αλεξάνδρεια, 

αριθμός πτήσης 563”. Ώρα 07.15 μ.μ.

Βγήκε από την τουαλέτα και κατευθύνθηκε προς τις οθόνες πληροφοριών για να βρει τον ιμάντα παραλαβής των αποσκευών. Ιμάντας αριθμός 9. Προχώρησε αργά, με μηχανικές κινήσεις που πρόδιδαν μεγάλη οικειότητα με το Ελευθέριος Βενιζέλος. Κάθε βδομάδα και άλλο ταξίδι. Κάθε βδομάδα και άλλος προορισμός. Μα, κάθε φορά, επιστροφή στο ίδιο αεροδρόμιο.

Έφτασε στον ιμάντα 9 λίγα λεπτά αφότου είχαν αρχίσει να εμφανίζονται οι πρώτες αποσκευές. Δεν τον ένοιαζε. Δεν βιαζόταν εξάλλου. Στάθηκε όρθιος, μακριά από τους άλλους, ακριβώς στο σημείο που κατέληγαν οι βαλίτσες αφού είχαν κάνει ολόκληρο τον κύκλο του ιμάντα και λίγο πριν ξαναμπούν μέσα από την άλλη πλευρά.

Αυτό που ήθελε, ήταν να παρατηρεί-διακριτικά πάντα- τους “συνεπιβάτες” του που περίμεναν και αυτοί τις αποσκευές τους, μαζεμένοι όλοι πάντα στο ίδιο σημείο, στριμωγμένοι σχεδόν, σαν αθλητές έτοιμοι να ακούσουν το “πυρ” και να ορμήσουν στον “αγώνα δρόμου” για το ποιος θα πάρει πρώτος τη βαλίτσα του!. Του άρεσαν πολύ τα ταξίδια, μα πιο πολύ του άρεσε να παρατηρεί τους ανθρώπους που ταξιδεύουν και την ολιγόλεπτη συνύπαρξή τους στο αεροδρόμιο, στην αναμονή για τις αποσκευές.

Στο www.cosmoteinsurance.gr, οι πελάτες μπορούν να συγκρίνουν τιμές και καλύψεις μέσα από μεγάλο εύρος ασφαλιστικών εταιριών

Το μάτι του έπεσε πρώτα σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι.

Ήταν σίγουρα πάνω από εβδομήντα και οι δυο, ψηλοί και πολύ μελαχρινοί! Έλληνες της Αλεξάνδρειας, σκέφτηκε, που είχαν μεταναστεύσει στην Αθήνα αλλά κρατούσαν ακόμα επαφές με την “πόλη της μνήμης”..Η γυναίκα, αριστοκρατική φιγούρα, φορούσε ταγεράκι σε κρεμ ροζ, είχε τα μαλλιά της πιασμένα συντηρητικά σε κότσο που στερεωνόταν από διάφανο δίχτυ και τα χέρια και το λαιμό της κοσμούσαν μαργαριτάρια. Αυτό που του’ κανε τη μεγαλύτερη εντύπωση πάνω της, ήταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου της.

Είχε έντονα, φλογερά μάτια και χείλη ζωγραφισμένα σαν σε μορφή φαγιούμ. Αλλά και ο σύζυγος, δεν πήγαινε πίσω. Επιβλητική παρουσία, αν και με πιο αχνά χαρακτηριστικά προσώπου, ντυμένος στους ίδιους τόνους με την κυρία του, απέπνεε μια μυρωδιά από αλλοτινές εποχές, λες και λίγο πριν βρισκόταν σε ένα απ’ τα καφενεία της Αλεξάνδρειας του τότε και συνομιλούσε με τον Καβάφη! Πρόσεξε τη στάση του σώματός τους. Ήταν και οι δυο γερμένοι ελαφρά ο ένας προς τον άλλο και συνομιλούσαν ψιθυριστά ανταλλάσσοντας πότε πότε χαμόγελα και τρυφερές ματιές. Έμοιαζαν ευτυχισμένοι. Μπορεί και να ήταν.

Κάποια στιγμή, η γυναίκα άφησε το βλέμμα του συζύγου της και κοίταξε προς τις βαλίτσες. Είχε δει τη δικιά τους. Μία και για τους δύο. Όχι πολύ μεγάλη. Υφασμάτινη, σε χρώμα κρεμ. Ήρθε μπροστά της ο σύζυγος και τη σήκωσε. Την έβαλε στο καρότσι και έφυγαν, συνεχίζοντας την κουβέντα που είχαν διακόψει, χωρίς να κοιτάξουν πίσω.

Πιο πέρα, στεκόταν μια παρέα από τέσσερα νέα παιδιά.

Δύο κορίτσια και δύο αγόρια. Φοιτητές, σκέφτηκε, που μόλις είχαν γυρίσει από την εκδρομή τους στην Αλεξάνδρεια. Των θετικών επιστημών, τους έκοψε. Δεν μιλούσαν πολύ, έβλεπαν μόνο φωτογραφίες από τις ψηφιακές μηχανές τους και γελούσαν ανταλλάζοντας επιφωνήματα! Φαίνονταν κουρασμένοι, αλλά ικανοποιημένοι από το ταξίδι!

Το insurancemarket.gr είναι η μεγαλύτερη και πιο αποτελεσματική πλατφόρμα σύγκρισης ασφαλειών από την Νο1 εταιρεία online διαμεσολάβησης στην Ελλάδα

Δεν υπήρχε κάποιο ζευγάρι στην παρέα, έδειχναν όλοι φίλοι μεταξύ τους, ωστόσο, αν κάποιος τους παρατηρούσε λίγο καλύτερα, θα καταλάβαινε αμέσως πως η μια κοπέλα της παρέας ήταν κρυφά ερωτευμένη με τον ένα από τους νεαρούς, ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν από τον τρόπο που τον κοιτούσε όταν του μιλούσε, και πολύ περισσότερο από τον τρόπο που τον κοιτούσε όταν εκείνος δεν την κοιτούσε και μίλαγε στην άλλη κοπέλα της παρέας. Τέτοια ήταν η ζήλια της, που τα μάτια της μόνο που δεν έβγαζαν φωτιές να κατασπαράξουν την άλλη κοπελιά που μονοπωλούσε έστω και για λίγο το ενδιαφέρον του “ενδιαφέροντός της”..!

Προσπαθούσε βέβαια, να το κρύψει, παίζοντας τάχα με το κινητό της και κοιτάζοντας με προσποιητή ανησυχία, πότε θα εμφανιστεί η βαλίτσα της. Η οποία, ήρθε πρώτη από αυτές των “φίλων” της και αφού την πήρε, έσπευσε και να φύγει πρώτη-προφανώς για να γλιτώσει και άλλα βασανιστικά λεπτά προσποιητής αδιαφορίας για τον νεαρό- χαιρετώντας τους με πεταχτά φιλιά στον αέρα, λέγοντάς τους ότι θα μιλήσουν μέσω facebook για να ανταλλάξουν φωτογραφίες από το ταξίδι και ότι θα κανονίσουν να βρεθούν για καφέ στη σχολή μια από τις επόμενες μέρες.

Οι υπόλοιποι περίμεναν λίγο ακόμα τις δικές τους βαλίτσες χωρίς να μιλάνε και αφού στο τέλος εμφανίστηκαν με διαφορά λίγων δευτερολέπτων η μια απ’ την άλλη, τις πήραν και έφυγαν μαζί για να χωριστούν λίγο μετά, αφού ο ένας πήγε προς τις τουαλέτες, και οι άλλοι δυο προς την έξοδο. 

Ευθεία και λίγο δεξιά, ακριβώς στην αρχή εξόδου των αποσκευών απ’ τον ιμάντα, στεκόταν ένας αρκετά αντιπαθής με την πρώτη ματιά, άντρας, μετρίου προς χαμηλού αναστήματος, που ίσως γι’ αυτό το λόγο ο τόνος της φωνής του φρόντιζε να είναι και να ακούγεται υψηλός, σε σημείο εκνευριστικό για τους περισσότερους!

Γιατί, ποιος άραγε ενδιαφερόταν να ακούει μεταξύ των ανακοινώσεων του αερολιμένα περί αφίξεων και αναχωρήσεων, τα κατορθώματα του αντιπαθητικού αυτού κύριου στον στίβο του νομικού επαγγέλματος-ναι! φυσικά και ήταν δικηγόρος, αφού σε κάθε πέντε λέξεις που έλεγε, οι τρεις ήταν “μα είμαι παρ’ Aρείω!”- και μάλιστα σε τόνο πολλών ντεσιμπέλ! Σιγά βρε φίλε, μήπως έχεις και έδρανο με το όνομά σου στον Άρειο Πάγο?

Βέβαια, παρ’ όλη την προκλητικά αντιπαθητική συμπεριφορά του κυρίου “Παρ’ Αρείω”, η κυρία που στεκόταν δίπλα του, μια τριανταπεντάρα ντυμένη στην τρίχα και με ύφος “ψάχνω απεγνωσμένα σύζυγο, αλλά όλοι μου ξινίζουν” , φαινόταν από ώρα ενθουσιασμένη μαζί του, λοξοκοιτάζοντάς τον και χαρίζοντας του που και που πονηρά χαμογελάκια. Κατά σύμπτωση, δε, οι βαλίτσες τους ήρθαν ταυτόχρονα προς μεγάλη τέρψη της κυρίας, αφού μια και θα προχωρούσαν μαζί προς την έξοδο, σίγουρα θα έβρισκε την ευκαιρία να του πιάσει την κουβέντα!

Οι περισσότεροι, ταξίδευαν μόνοι και όσο περίμεναν τις αποσκευές μιλούσαν στα κινητά τηλέφωνά τους, χωρίς να δίνουν σημασία τριγύρω. Κάποιες φορές μόνο διασταυρώνονταν για λίγα δευτερόλεπτα οι ματιές τους με των άλλων, αλλά με ύφος αδιάφορο και παγωμένο.

Εκείνον δεν το κοίταζε σχεδόν κανείς. Ίσως επειδή πάντα καθόταν τόσο μακριά από τους υπόλοιπους. Και όμως, ήταν ο μόνος που περίμενε περισσότερο από τον καθέναν μέχρι να βγει η βαλίτσα του(;). Ήταν ο μόνος που δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται, ή να αγχώνεται για το πότε θα βγει η βαλίτσα του(;). Όλοι έπαιρναν τις αποσκευές τους και έφευγαν και κείνος περίμενε στην ίδια θέση, μέχρι να φύγουν όλοι και τότε μόνο, την έβλεπε. Τι στο καλό? Η δική του αποσκευή ερχόταν πάντα τελευταία? Κάθε φορά? Σε κάθε ταξίδι? 

Όχι! Στην πραγματικότητα, η δική(;) του αποσκευή πάντα έβγαινε νωρίτερα από πολλών άλλων επιβατών. Και μάλιστα, ενώ την είχε δει, την άφηνε επίτηδες να κάνει βόλτες στον ιμάντα, μέχρι να μείνει μόνη της. Μέχρι να φύγουν όλοι. Και τότε, πήγαινε και την έπαιρνε. Γιατί έτσι?

Μα γιατί η δική(;) του αποσκευή στην πραγματικότητα, δεν ήταν ποτέ δική του. Η δική(;) του αποσκευή ήταν πάντα μία από εκείνες τις αποσκευές που όλοι μας- ή κάποιοι από μας- έχουμε παρατηρήσει πολλές φορές να μπαινοβγαίνουν στον ιμάντα παραλαβής χωρίς ποτέ να βρίσκεται κανείς για να τις πάρει. Ήταν μία από τις αποσκευές στα αζήτητα..

Και κείνος, ήταν ο υπάλληλος του αεροδρομίου εντεταλμένος ειδικά για το σκοπό αυτό. Για να μαζεύει τις αποσκευές στα αζήτητα και να τις μεταφέρει στο χώρο φύλαξης με τα απολεσθέντα. Μόνο που ο συγκεκριμένος, είχε μια μικρή διαστροφή. Του άρεσε να προσποιείται τον ταξιδιώτη των πτήσεων που έφταναν, και όταν άρχιζε η βάρδια του, πήγαινε στην τουαλέτα, ντυνόταν επίσημα σα να γυρνούσε από επαγγελματικό ταξίδι και μετά έβγαινε και υποδυόταν τον άρτι αφιχθέντα ταξιδιώτη (από λογής λογής πόλεις ή χώρες, εσωτερικού ή εξωτερικού), παρατηρώντας τους “συνεπιβάτες” του, μέχρι να φύγουν όλοι και να μείνει μόνος του με την αποσκευή στα αζήτητα, ελπίζοντας πως κάποια μέρα θα γινόταν και κείνος πραγματικός επιβάτης κάποιας πτήσης!

Ελπίζοντας, πως κάποια μέρα, θα παραλάμβανε από τον ιμάντα την δική του, κατάδική του αποσκευή! Κάποια μέρα!

Η Θωμαΐς Καλαντζή γεννήθηκε το 1985 στη Ρόδο, όπου και κατοικεί. Είναι νέα δικηγόρος και φοιτήτρια στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Αγαπάει τη νομική επιστήμη αλλά όχι το επάγγελμα του νομικού. Αν γυρνούσε το χρόνο πίσω, στα 18, θα επέλεγε το τμήμα Ιστορίας της Τέχνης της Σχολής Καλών Τεχνών. Με τη συγγραφή διηγημάτων ασχολείται εδώ και ένα χρόνο, και τη θεωρεί το πιο ισχυρό αντικαταθλιπτικό στη σημερινή πραγματικότητα.