Youmag.gr
Διήγημα: Ταξίδι στον αέρα – Έρωτας στα 10.000… και τέσσερα πόδια
της Χάιδως Σεραφειμίδου * ‘Ανακοίνωση, όλοι οι επιβάτες της πτήσης 931 για Άμστερνταμ να προσέλθουν για επιβίβαση στις εξόδους 3 και 4. Ευχαριστώ’ Ακούστηκε μια φωνή από όλα τα ηχεία του αεροδρομίου. Ο ήχος γέμισε ολόκληρη την αίθουσα αναμονής. Ήταν τόσο δυνατά, που νομίζω πως το βουητό στα αυτιά... Read more
Διήγημα: Η μοναξιά του είναι
του Γιώργου Ευθυμίου* Βρισκόμουν στο αχανές πάρκο που οι ντόπιοι αποκαλούσαν Voldenpark όταν άρχισε η βροχή. Δεν ήταν μία από τις καθημερινές βροχές. Πραγματικό μπουρίνι! Η χάρτινη επιδερμίδα του βιβλίου μου είχε κιόλας εξασθενίσει. Τα γράμματα έχαναν την υπόστασή τους. Αναμειγμένα με ουράνια κομμάτια δακρύων σχημάτιζαν μελανούς βούρκους εδώ... Read more
Διήγημα: Η Βέρα ήξερε καλύτερα…
του Ισκαντάρ Ρασκόλνικ * Η Βέρα τραβήχτηκε μακριά από το όμορφο κοιμισμένο κορμί. Η αρχική αποστροφή υποχωρούσε σιγά-σιγά τώρα, μπροστά σε μια αδιόρατη συμπάθια. Το ρεύμα χάιδευε την ελαφριά βαμβακερή κουρτίνα, ο ήλιος έσβηνε μακριά, μέσα στο πέλαγος. Της είχε αφήσει μια πικρή γεύση στο στόμα η ιστορία του Αμπντούλ. ... Read more
Διήγημα: Απολογισμός ζωής με παντιέρα το φάρο
της Άννας Μαρινάκη * Η γυναίκα, για την οποία ομιλώ, είναι θηλυκό με γρατζουνιές στο ολόστεκό της. Γρατζουνιές εσωτερικές, γραμμές που ψευτοφρόντιζε, απο φοβού μαθες, μη και θεριέψουν και γενούν στο αναπάντεχο χαρακιές. Όχι μελανιασμένο είναι μονάχα το βαθύ της, το περιτύλιγμα τ΄αφήνει γυαλιστερό το Ματινάκι. Παντέχει στωικά το... Read more
Διήγημα: Μία νύχτα στον υπόγειο
του Χάρη Βαλσαμίδη * Μεσάνυχτα, η αγαπημένη μου ώρα, η ώρα που ζω με όλες μου τις αισθήσεις, η ώρα της αναζήτησης, της απόλαυσης, η ώρα του κυνηγιού. Είμαι εδώ και κάμποση ώρα στον υπόγειο σταθμό του Γουέστ Εντ και κόβω την κίνηση στην αποβάθρα. Παρακολουθώ τους ανθρώπους. Το... Read more
Διήγημα: Το γκρίζο σύννεφο
της Εύας Πετροπούλου – Λιανού * Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα συννεφάκι στον ουρανό εκεί ψηλά. Ήταν στενοχωρημένο και έκλαιγε συνέχεια. Ήταν απαρηγόρητο. Καθόταν μόνο του. Το συννεφάκι μας ήταν πολύ λυπημένο γιατί δεν έμοιαζε με τα άλλα σύννεφα. Είχε χρώμα γκρι. Κοιτούσε γύρω του συνέχεια κι... Read more
Διήγημα: Η τσιγγάνα με το χρυσό δόντι
του Δημήτρη Κουτάντου * Έμπλεκε ασυναίσθητα τα δάκτυλα της στις κλωστές. Λεπτές κλωστίτσες που κρατούσαν δέσμιους της τους φουσκωμένους ήρωες. Η Μπάρμπι, ο Μίκυ, ο Μακουίν, η Ντόρα, ο Άι Βασίλης ταλαντεύονταν ελαφρά στο βοριαδάκι που ερχόταν από τα μέρη της Ντίας περιμένοντας καρτερικά τον καινούριο ιδιοκτήτη.  Καθόταν σ’... Read more
Διήγημα: Η χρονιά του ψαλιδιού
της Ειρήνης Δερμιτζάκη * Μιλάω πολύ. Μιλάω συνέχεια. Μιλάω χωρίς σταματημό. Δε βάζω γλώσσα μέσα μου. Δε το βουλώνω. Μιλάω ακόμα και στον ύπνο μου. Κάθε βράδυ, καθ’όλη τη διάρκεια του ύπνου. Παθαίνει κάποια εμπλοκή ο εγκέφαλος μου την ώρα που κοιμάμαι και μιλάω ταχύτατα, μόνο που αναστρέφω τις... Read more
Διήγημα: Δύο ξεπεσμένοι παραμυθάδες
των Αχιλλέα Baritone & Eλ Ρόι * Όταν ήμασταν μικροί δεν μας άρεσε ούτε να ακούμε παραμύθια, μα ούτε και να λέμε. Μας άρεσε να τραγουδάμε παραμύθια! Ναι, καλά διαβάσατε: Να τραγουδάμε παραμύθια! Και μαζευτήκαμε εδώ, λοιπόν, σχεδόν δέκα χρόνια μετά, ανάψαμε τη φωτιά στο τζάκι, βάλαμε και κανά... Read more
Διήγημα: “Μακάριοι οι πείνουντες για δικαιοσύνη, ότι αυτοί θα χορτάσουν…”
του Δημήτρη Μακρή * Εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ όλα ήταν τόσο γήινα και το ευωδιαστό αεράκι που κουβαλούσε τα χρώματα των νοτισμένων λιβαδιών, αρκούσε για να αλαφρώσει την ψυχή τ’ ανθρώπου και να δώσει σε όλους μια μικρή γουλιά ευτυχίας. Ααααα! Η ζωή ήταν στ’ αλήθεια τόσο όμορφη αυτό... Read more